Het verhaal: Pasen door de ogen van Maria

Vandaag laten we Maria zelf aan het woord. Zij vertelt:

Het is de derde dag sinds Jezus’ kruisdood. Ik heb amper geslapen de voorbije nachten. De vreselijke gebeurtenissen blijven zich voor mijn ogen afspelen. Ik zit in een nachtmerrie, één waaruit ik niet ontwaak. Over de wereld lijkt een sluier van droefheid te hangen. Jeruzalem is leeg, even leeg als de blikken van Jezus’ vrienden…

Meerdere leerlingen kwamen bij me langs. ’s Nachts, heel stil en voorzichtig, om zeker niet door de Joden gezien te worden. Petrus huilde bitter. Hij vertelde me dat Hij Jezus verloochend had, tot driemaal toe. En dat mijn Zoon hem daarna met pijn doch liefde had aangekeken. Ja, die blik van mijn Zoon ken ik zó goed. Ogen die overlopen van barmhartigheid. Ik heb Petrus vastgenomen, hem door Zijn haren gestreken. Ja, Jezus heeft hem vergeven. Hij heeft Petrus altijd graag gezien, en ik weet zeker dat Hij nog steeds van hem houdt.”

Kan je de pijn van Maria voelen? O zo menselijk, zo moederlijk!

Ook het verhaal van Petrus’ verloochening is Maria te weten gekomen. Wat moet haar dat pijn gedaan hebben. Heb je ook al gelijkaardige pijn ondervonden? Probeer het voor jezelf onder woorden te brengen.

“Ik kniel neer bij een kleed van mijn Zoon. Ik heb het altijd bij me sinds Hij ons huis in Nazareth verlaten heeft. Ik raak het aan, ik ruik eraan. De tranen stromen over mijn wangen.

Mijn jongen, mijn lieve Zoon, waar ben Je? Ik zoek Je. Zoals ik Je eens heb gezocht toen je twaalf jaar was. Ik zoek Je, maar ditmaal vind ik Je niet. Je bent niet in de tempel. Ik zoek Je in de straten van Jeruzalem. Ik zoek Je in de sporen van Je bloed. Ik zie Je gezicht voor mij, geslagen, bebloed, beschimpt.

Ik voel hoe een zwaard opnieuw mijn hart doorboort. Het snijdt nog even scherp als drie dagen geleden. Toen kon ik bijna niet meer ademen. Ik bad om kracht, om moed. Ik wilde sterk zijn.

Sterk zijn zoals Jij. Sterk zijn vóór Jou. Ik wilde liefhebben, vergeven, alles geven, mét Jou.”

Wanneer heb jij moeten bidden om kracht, om moed?

Wat was er gebeurd? Wat of hoe bad je dan?

“Zoveel vernederingen, zoveel lijden… En toch zag ik iets moois in Je gemartelde, verminkte gezicht en lichaam. Een licht en liefde waarvan de stralen verder reikten dan de haat en het kwaad rondom Jou. Er ging ook een nederige waardigheid van Je uit, die Simon, de honderdman en zovele anderen onthutste.

Ik druk het kledingstuk tegen mijn lippen. Nee, ik zal niet wanhopen. Ik wil niet wanhopen. Heeft de engel mij niet beloofd dat Jezus voor eeuwig Koning zou zijn? Heeft hij niet gezegd dat voor God niets onmogelijk is? Kan Hij die zijn Zoon in mijn schoot legde, dan ook niet …?

Mamaatje! Een stem trekt me weg uit mijn overpeinzingen. Jezus, zo noemde mijn Jezus me…. Mijn Jezus, mijn lieve Zoon… Mamaatje! Droom ik? Zijn stem klinkt zo dichtbij. Zo echt… Ik draai me om. Jesjoea! roep ik uit. Ik druk beide handen tegen mijn mond, kan even niet bewegen. Ik staar Hem aan, aanschouw Hem van top tot teen. Hij is mooier en stralender dan ooit. Lieve mama! Hij strekt zijn armen naar me uit. De stijfheid verdwijnt.

Ik loop Hem tegemoet, voel hoe Hij me in Zijn armen neemt, me tegen Zijn goddelijk hart drukt.

Mijn Zoon. Ik wil Hem niet loslaten. Niet nóg eens. Na een paar minuten legt Hij Zijn handen op mijn schouders. Hij kijkt me aan met Zijn hemelse, bruine ogen: “Mama, dankjewel om bij Me onder het kruis te staan. Bedankt dat je samen met Mij de beker hebt gedronken. Deze overwinning op de dood en het kwaad is van Ons allebei, van Ons samen.”

Ik glimlach, neem Zijn gezicht in mijn handen. Draag zorg nu voor Mijn leerlingen. Ze hebben een Moeder nodig. Velen die Me zullen willen leren kennen, zullen naar jou toekomen. Wees een Moeder voor hen, zoals je het bent geweest voor Mij. Ik knik terwijl Hij naar me toe buigt en me een kus geeft op mijn voorhoofd. Wanneer ik mijn ogen terug opsla, is Hij weg. Even plots verdwenen als Hij gekomen was

Ik veeg mijn tranen af. Tot voor kort tranen van diepe droefenis, nu van onmetelijke vreugde. Mijn Zoon leeft!

Het hartverscheurende tafereel van mijn ontmenselijkte Jezus maakt plaats voor een nieuw beeld op mijn netvlies. Een veel bekoorlijker beeld: mijn Zoon in zijn volle glorie. Mijn hart jubelt van vreugde. Zoals eens 33 jaar geleden, in de bergen van Judea. Ja, God herinnert zich Zijn barmhartigheid. Toen, nu en altijd!”

Er staan in de bijbel vele verhalen over Jezus‘ verschijningen na zijn dood, maar niet dat Jezus aan zijn moeder verscheen. Kan dat nu? Ik denk dat men dat verhaal niet opgetekend heeft… Misschien heeft Maria het gewoon zelf in haar hart bewaard!?
Kan het gebeuren dat diepe pijn plaats kan maken voor diepe vreugde? Neem een blad en schrijf de gebeurtenis die je meemaakte op. Neem de tijd om je pijn op te schrijven maar ook je vreugde. Als je dat wenst kan je (buiten) het verhaal verbranden (als je het wil bewaren, is het natuurlijk ook goed)

We bidden

Wees gegroet, “Maria van de Verrijzenis”
de Heer is met u, gezegend zijt gij boven alle vrouwen
en gezegend is de vrucht van uw lichaam, Jezus.
Heilige Maria, moeder Gods, bid voor ons, arme zondaars,
nu en in het uur van onze dood.

Nog een mooie tekst

Manu Verhulst

De slaap was voorbij…
Aan de ramen groeide het licht van een nieuwe dag.
Maria deed haar ogen weer dicht,
wilde nog even de dag uitstellen, even maar…
Toen zag zij Hem, haar Jezus,
alsof Hij van heel ver en heel lang geleden weer thuis kwam,
haar grote jongen, haar zwerver, har dromen,
die zo ver van haar was weg gegroeid.
Een nieuw geluk overweldigde haar.
Zij spraken geen woord…
maar in hun hart begon een dialoog die nooit meer zou eindigen.
Zij geloofde!
Maria stond op, dacht aan Johannes en Petrus en al die anderen.
Ze zou bij hen blijven en hen bemoedigen!
Zij had de indruk dat het nu pas echt begon…

Marialied

Mijn hart zingt voor de Heer: Magnificat!
Mijn God is mij genadig, mijn vreugde overdadig;
en ieder prijst mij zalig: Magnificat!
Mijn hart zingt voor de Heer: Magnificat!

Welwillend zag mijn Redder naar zijn geringe dienares,
voltrok aan mij zijn wonder. Heilig is zijn Naam.

Mijn hart zingt voor de Heer…

Achtste naam: Maria van de Verrijzenis

Berichtnavigatie


4 gedachten over “Achtste naam: Maria van de Verrijzenis

  1. Vandaag las ik in ‘Het Dagelijks Bijbelcitaat’ onder ‘Leestip van de dag’ een boodschap van Paus Franciscus.

    De Maagd Maria heeft alles immers bewaard en overwogen in haar hart (cf. Lc 2, 19). Laten wij haar om hulp vragen, die de knopen van het leven met de zachtmoedige kracht van de liefde heeft weten te ontwarren:

    Maria, vrouw en moeder, u hebt in uw schoot het goddelijke Woord geweven, u hebt met uw leven verteld van de schitterende werken van God. Luister naar onze verhalen, bewaar ze in uw hart en maak ook die levensverhalen tot de uwe waarnaar niemand luisteren wil. Leer ons de goede draad te herkennen die de geschiedenis leidt. Kijk naar de opeenstapeling van knopen waarin ons leven verstrikt is geraakt en zo onze herinnering heeft verlamd. Door uw delicate handen kan iedere knoop worden ontward. Vrouw van de Geest, moeder van vertrouwen, inspireer ook ons. Help ons aan verhalen van vrede, verhalen van toekomst te bouwen. En wijs ons de weg om deze te leven.

    Een aanrader: Lees het volledige verhaal, als je vandaag wil genieten.

    Het pelgrimeren in de meimaand was genieten.

  2. het raakt me diep wat ik lees…kan iemand me zeggen wie deze tekst geschreven heeft?

    1. Elien Loobuyck heeft deze tekst geschreven. Ze is godsdienstleerkracht in Oudenaarde. Meer nog dan anders voelt ze zich verbonden met Maria. Een paaswens recht uit het (moeder)hart.

  3. Gewoon prachtig en eigentijds verteld zonder in sentimentaliteit te vervallen,
    met bijzonder respect voor onze traditionele mariale liederenschat, enig in de
    wereld.
    Een oud-organist

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.